Jest 1 stycznia 1942 roku. W nadchodzących miesiącach ludzie mogą spodziewać się wszystkiego najgorszego, więc nie witają nowego roku z radością. Mieszkańcy wszystkich kontynentów żyją w niepewności. Niektóre kraje od wielu miesięcy toczą wojnę, inne dopiero co do niej przystąpiły.

Jak wygląda dzieciństwo w czasie globalnej wojny? Dorośli idą na front albo zostają w domach, próbując przetrwać i ochronić swych najbliższych. Konsolidują się wokół idei narodu i patriotyzmu, angażując w to swoje dzieci. Uczą je, że aby przeżyć, trzeba walczyć, stawiać opór i kochać ojczyznę. Miliony dzieci muszą dorosnąć w przyspieszonym tempie.

Jest wiosna 1942 roku. W krajach okupowanych wróg jest wszędzie i narzuca swoje zasady. Niektórzy się dostosowują, inni kolaborują, a jeszcze inni dołączają do ruchu oporu, który przybiera różne formy. W Warszawie, Pradze, Wilnie i Paryżu; w obozach i w ośrodkach przesiedleńczych ludzie znajdują w sobie odwagę i podejmują ryzyko.

W krajach ogarniętych wojną prawa człowieka nie istnieją; nie ma wolności słowa, wyznania, zgromadzeń. Życie ludzkie przestało być wartością, jednak na przekór wszystkiemu ludzie starają się przetrwać i zachować choć odrobinę normalności. Walczące strony zmuszają ich do poświęceń, dobro jednostki nie ma już znaczenia, liczy się tylko zbiorowe zwycięstwo – lub klęska.

Wojna jest niemal wszędzie, poza Antarktydą, w jakiejś formie dociera nawet do krajów neutralnych i niezaangażowanych. Burzy dotychczasowy porządek, niesie niepewność i potęguje wewnętrzne konflikty. Normalizuje przemoc. Tam, gdzie toczą się walki, zaciera się rozróżnienie między cywilami a żołnierzami; wrogiem jest wszystko, co żyje.

Listopad 1942. Rok krwawych walk i wielkich bitew na wszystkich frontach zbliża się ku końcowi i przynosi powiew nadziei. Układ sił ulega zmianie. Państwa Osi doznały dotkliwych porażek w Afryce, na froncie wschodnim i na Pacyfiku. Jednak do ich pokonania jest jeszcze daleko, a pokój będzie miał bardzo wysoką cenę.