Wojna Saddama Husajna z Iranem, zaprzysięgłym wrogiem USA, skłoniła Waszyngton do ignorowania doniesień o okrucieństwach dyktatora wobec własnego narodu. Ameryka nadal dostarczała mu pomoc wojskową i gospodarczą, nawet gdy Husajn użył broni chemicznej przeciwko irańskim żołnierzom, a w 1988 roku dokonał masakry ludności kurdyjskiej w Halabdży.

Rozpad Jugosławii szybko przerodził się w krwawą wojnę. Wydawało się, że masakry ludności cywilnej i obozy koncentracyjne w środku Europy skłonią Zachód do zdecydowanej reakcji. Jednak Bill Clinton i jego administracja zwlekali z podjęciem działań. Dopiero 30 sierpnia 1995 roku NATO przeprowadziło operację lotniczą, która doprowadziła do zawarcia układu pokojowego w Dayton.

Dlaczego świat pozwolił na ludobójstwo w Rwandzie wiosną 1994 roku? Nic – ani rosyjskie weto w ONZ, ani żadne regionalne mocarstwo – nie stało na przeszkodzie interwencji. A jednak milion osób zostało zamordowanych w ciągu zaledwie stu dni, podczas gdy społeczność międzynarodowa stała z boku. Bill Clinton i jego współpracownicy nie chcieli słuchać sygnałów o zbliżającej się masakrze Tutsi.

Niespełna 3 lata po zakończeniu wojny w Bośni na Bałkanach ponownie zawrzało. Albańczycy z Kosowa domagali się niepodległości, a Slobodan Milošević chciał za wszelką cenę utrzymać kontrolę nad tym terytorium. Tym razem Bill Clinton był gotów na zdecydowane działania, by powstrzymać ludobójstwo i czystki etniczne. W marcu 1999 roku siły powietrzne NATO przeprowadziły naloty na Belgrad.

W 2003 roku rząd Sudanu rozpoczął krwawą kampanię przeciwko mniejszości etnicznej w Darfurze, regionie na zachodzie kraju. Mając w pamięci ludobójstwo w Rwandzie, administracja George’a W. Busha wzywała do przeprowadzenia interwencji i postawienia przed sądem prezydenta Sudanu, Umara al-Baszira. Zwolennikiem stanowczych działań był też senator Barack Obama. Zmienił zdanie, gdy objął władzę.

Wraz z objęciem urzędu prezydenta przez Baracka Obamę pojawiła się nadzieja na zmianę amerykańskiej polityki wobec Bliskiego Wschodu. Oczekiwano, że nowy przywódca zakończy wojny w Iraku i w Afganistanie. Gdy w 2011 roku libijski dyktator Muammar Kadafi postanowił krwawo rozprawić się z opozycją i stłumić arabską wiosnę, Obama i jego doradcy stanęli przed dylematem: interweniować czy nie.

Przyznanie Barackowi Obamie Pokojowej Nagrody Nobla za rok 2009 postawiło go w trudnej sytuacji. W swoim przemówieniu umieścił zdania o „uzasadnionym użyciu siły” i „bezczynności, która gryzie sumienie”. A jednak, gdy Baszar al-Asad przekraczał w Syrii kolejne czerwone linie, Obama nie zdecydował się na interwencję wojskową, co rozzuchwaliło reżim i umocniło pozycję Putina na Bliskim Wschodzie.

Brak reakcji Stanów Zjednoczonych na chemiczne ataki na ludność cywilną w Syrii sprawił, że wojna domowa wkroczyła w kolejną fazę. Walczący z Asadem rebelianci poczuli się opuszczeni i zdradzeni. W sunnickich miastach Iraku i Syrii pojawiły się czarne flagi i nowa siła: Państwo Islamskie. Zbrodnie ISIS na jezydach, chrześcijanach i Kurdach skłoniły Zachód do interwencji wojskowej w 2014 roku.