Czy socjologia może się przydać w odbudowie zamku i zarządzaniu tak specyficznym obiektem? Otóż może! Przypadek Krystyny Iwanickiej, socjolożki z Krakowa, to dowód na to, że teoria naukowa plus renesansowy dwór równa się sukces.

Beata Ostrowska-Harris, córka przedwojennych właścicieli Pałacu w Korczewie, znała go tylko z fotografii. Ani jej rodzice, ani ona sama nawet nie przypuszczali, że zobaczą go kiedykolwiek na żywo. Tymczasem w 1989 roku zmienił się ustrój. Ostrowscy wrócili do Korczewa i od nowa piszą historię tego miejsca.

Joanna Rejniak miłość do starych przedmiotów wyniosła z domu. Poniemieckie meble zaczęła gromadzić na długo przed wyprowadzką z rodzinnej Bydgoszczy i pomysłem, by zamieszkać na wsi. Ostatecznie los zaprowadził ją na Pomorze, do Dworu Role w gminie Miastko. Stworzyła tu azyl dla siebie i swoich mebli oraz klimatyczny hotel.

Lesław Pańczyszyn mógł uczynić z Będkowic nowoczesny ośrodek wypoczynkowy. Mógł przebudować renesansowy dwór w ekskluzywne spa. Mógł w końcu zrobić tu hotel – nie narzekałby na brak gości, przecież tuż obok jest turystyczna mekka, czyli góra Ślęża. A jednak wybrał inną ścieżkę.

Mimo że ozdobne wejście do Pałacu Brody trzyma na barkach aż czterech rzeźbionych siłaczy, można powiedzieć, że tu w Brodach tych siłaczy jest pięciu. Ten piąty jest z krwi i kości. To biznesmen Maciej Jusiel, który nie tylko znalazł w sobie odwagę, aby ten pałac kupić, ale też ma dość energii, aby przywrócić mu dawny blask.

Gdyby szukać jakichś biblijnych analogii to Pałac w Dolsku jest jak Łazarz. Dosłownie został wskrzeszony z umarłych. Tego cudu dokonał berliński przedsiębiorca Krzysztof Mudzo. Już dostał za to medal od samego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, choć chyba powinien dostać coś więcej…

Kupując zrujnowany Pałac w Warlitach Edyta Kostrzewa z Warszawy miała tak naprawdę jedno marzenie: stworzyć na nowo coś niebagatelnego w historycznym wnętrzu, nie idąc na żadne kompromisy. Udało się tylko dlatego, że była zdeterminowana i konsekwentna. Dziś sama nazywa to miejsce „pałacem zmysłów”.

Można powiedzieć, że zanim rodzina Ortmanów kupiła Pałac w Charbrowie, żona właściciela dokonała symbolicznego przejęcia obiektu. Trzydzieści lat wcześniej przyniosła sadzonkę pałacowego bluszczu i zasadziła go w swoim ogrodzie. Obserwując, jak z małej szczypki rośnie wielkie pnącze, pielęgnowała marzenie: wejść w posiadanie pałacu, aby przywrócić mu życie i blask.