Wyprawę zaczynamy od pastwisk na patagońskich stepach. Na wysokości 4500 m n.p.m. rządzi jeden drapieżnik – puma. W Patagonii nie ma niedźwiedzi ani wilków, więc wielkie koty nie mają konkurencji. Zwykle polują na guanako, ale dzicy krewni lam nie są łatwym łupem. Te czujne i szybkie zwierzęta potrafią biegać z prędkością 55 km na godzinę.

W andyjskich lasach Chile i Argentyny rosną araukarie, zwane tu „małpimi układankami”. Te majestatyczne drzewa osiągają wysokość 50 metrów. Przyciągają chmary zielonych papug – rudosterek krótkodziobych, które objadają się ich nasionami. Araukanie, rdzenni mieszkańcy tych ziem, zbierają nasiona araukarii, by wytwarzać z nich mąkę.

Latem wzdłuż patagońskiego wybrzeża Oceanu Spokojnego gromadzą się walenie. Przybywają z daleka do tej krainy fiordów – długich głębokich zatok, w których słona woda miesza się ze słodką, spływającą z lodowców. Te żyzne akweny przyciągają wiele gatunków zwierząt – m.in. ogromne płetwale błękitne, żywiące się krylem.

Atlantyckie wybrzeże Patagonii to mozaika dzikich plaż, skalistych wypiętrzeń i strzelistych urwisk, górujących nad jednym z najważniejszych rezerwatów morskich świata. Drapieżnikiem szczytowym tej części oceanu jest orka, największy przedstawiciel rodziny delfinowatych. Orki polują blisko brzegu, zapędzając foki i uchatki w kierunku plaży.

Najdalszy kraniec Patagonii wżyna się w Ocean Antarktyczny, na którym szaleją sztormy. Wybrzeże to jałowa tundra, smagana zimnym wiatrem. Są jednak zwierzęta, które przystosowały się do życia w tych ekstremalnych warunkach – np. pingwiny białobrewe i pingwiny magellańskie. W chłodnych wodach pożywienia szukają humbaki.

Lato w Patagonii jest krótkie. Zwierzęta starają się wykorzystać obfitość pokarmu. W Zatoce Corcovado, na pacyficznym wybrzeżu Patagonii, gromadzą się płetwale błękitne. Przy brzegu żerują wydraki patagońskie, zwinne drapieżne ssaki, mistrzowie nurkowania. Wokół archipelagu Guaitecas pływają toniny chilijskie, rzadko spotykane ssaki z rodziny delfinowatych.