Wraz z upadkiem cesarstwa zachodniorzymskiego nastąpił rozkład struktur administracji państwowej. Mieszkańcy wsi, uwolnieni od permanentnej kontroli, podatków i obowiązku wyżywienia miast, produkowali tylko to, czego potrzebowali. Ten pomyślny dla chłopów czas skończył się w VIII wieku, gdy nowe elity wojowników pospołu z Kościołem narzuciły im poddaństwo i pracę przymusową.

Około roku 1000 rozpoczął się okres wzrostu gospodarczego w Europie, opartego w znacznej mierze na pracy i wyzysku chłopów. Uprawa zbóż stała się ważnym źródłem bogactwa dla klasy rządzącej. Przepaść między mieszkańcami wsi i miast pogłębiała się. W XIV wieku wojny, epidemia dżumy i głód doprowadziły chłopów do ostateczności. Przez Europę przetoczyła się fala krwawych buntów.

W feudalnej Europie klasa rządząca pilnowała, by chłopi nie umieli czytać i pisać. Każdemu, kto wykazał się jakąś wiedzą lub autorytetem, groziła śmierć. Wiejskie uzdrowicielki były oskarżane o czary i palone na stosie. W Anglii odebrano chłopom ziemie wspólnotowe. We Francji liczna klasa chłopska stawiła opór panom, odgrywając ważną, choć mało znaną rolę w rewolucji 1789 roku.

W XIX wieku europejscy chłopi wreszcie byli wolni, lecz zmagali się z biedą i głodem. Rewolucja przemysłowa zwabiła ich do miast. Masowo opuszczali wieś w poszukiwaniu pracy i lepszego życia. Konserwatywni politycy widzieli w nich ucieleśnienie tradycyjnych wartości. Postrzegani jako bardziej posłuszni niż robotnicy, chłopi stali się mięsem armatnim na frontach I wojny światowej.