Osierocona Zdeňka Havlíčková dorasta w Pradze pod opieką wujostwa. Czescy działacze narodowi, na czele z Ladislavem Riegerem, mają wobec niej plany – córce największego czeskiego dziennikarza, Karela Havlíčka Borovskiego, potrzebny jest odpowiedni posag. Organizują więc charytatywną loterię. Impreza kończy się sukcesem, lecz publiczne wystąpienie Zdeňki budzi konsternację.

Zdeňka staje się powszechnie znana. Jest w zasadzie własnością publiczną. Działacze chcą ją wyswatać z „prawdziwym” Czechem. Tymczasem dziewczyna zakochuje się w Gwidonie Battaglii, oficerze armii austriackiej o polskim pochodzeniu. Jej przyjaciele, hrabia Kounic i szkolna koleżanka, Filipka, obserwują katastrofę, do której zmierza Zdeňka.

Zdeňka uczestniczy w swoim pierwszym balu. Ledwie zauważa właściciela ziemskiego, Antonína Svobodę, którego wybrali dla niej działacze. Ignoruje, szaleńczo w niej zakochanego, Kounica. Tańczy zaś z Gwidonem, który dla czeskich patriotów jest niczym cierń w oku. Rieger zabrania Zdeňce spotykać się z oficerem.

Zdeňce już nie wystarczą niewinne spacery z Gwidonem. Chce czegoś więcej. Ale jako dobrze wychowana panna, nie wie, jak zrealizować swe pragnienia. Szuka rady u pokojówki, swej babki, a nawet u Kounica. Tymczasem działacze patriotyczni dążą do zaręczyn Zdeňki z Antonínem. Dziewczyna musi coś zrobić. Nie chce wyjść za Svobodę.

Gdy Zdeňka ujawnia związek z Gwidonem, cały naród obraca się przeciwko niej. Rieger nakazuje dziewczynie natychmiast opuścić Pragę, aby nie mogła więcej spotykać się z Polakiem. Dziewczyna ląduje w Rakovníku, skąd pisze listy do ukochanego, ale nie dostaje na nie odpowiedzi. Filipka i Kounic odwiedzają Zdeňkę.

Patrioci planują zbiórkę na budowę Teatru Narodowego, ale ciągle słyszą, jak źle skończył się ich ostatni "projekt". Postanawiają więc ściągnąć Zdeňkę do Pragi, aby pokazać, że córka narodu jest zdrowa i wesoła. Dziewczyna ma nadzieję, że nad Wełtawą znów spotka się z Gwidonem. Chce być w końcu szczęśliwa, ale by tak się stało, potrzebuje pomocy Kounica i Antonína.