Spartakus, po zwycięstwie nad armią Glabera, stanowi realne zagrożenie dla Rzymu. Marek Krassus formuje armię, która ma rozprawić się z buntownikami. Zaprowadza w niej bezwzględnie egzekwowaną dyscyplinę.

Krassus zaczyna ofensywę. Spartakus musi wykazać się brawurą, aby zapewnić swoim ludziom wikt i schronienie.

Spartakus stara się utrzymać jedność armii. Tyberiusz, syn Krassusa, podejmuje śmiałą i brzemienną w skutkach decyzję.

Szpiegowska infiltracja powoduje napięcie w szeregach powstańców. Krassus daje swym żołnierzom brutalną lekcję dyscypliny.

Spartakus wprowadza w życie plan mający na celu osłabienie sił Krassusa, lecz zdrada może zniweczyć jego starania.

Gdy Krassus prowadzi atak na miasto zajęte przez rebeliantów, Gannikus zostaje uwięziony za liniami wroga. Tyberiusz otrzymuje od ojca zadanie zorganizowania uroczystości ku czci człowieka, którego nie znosi.

Siły buntowników utknęły na pokrytej śniegiem, nieprzejezdnej grani. Spartakus i Kriksus kłócą się, jak wyjść z tej opresji. Natomiast Krassusowi jest coraz trudniej kontrolować sytuację

Armia niewolników rozdziela się. Nieustępliwy Krassus podąża za Spartakusem. Konflikt między Tyberiuszem a Cezarem nasila się.

Krassus dowiaduje się, że inna prominentna osoba próbuje przypisać sobie zasługi za pokonanie Spartakusa. Spartakus zamierza zdobyć kartę przetargową, którą będzie mógł wykorzystać przeciwko Rzymianom.

Spartakus i pozostała przy nim grupa buntowników podejmują ostatnią próbę zdobycia wolności w finalnej bitwie przeciwko Rzymianom dowodzonym przez Marka Krassusa.